Verwarring (Trigger!)

Mama heeft me misbruikt.

Dat wist ik wel, sinds een poosje. De herinneringen had ik hervonden, nadat ze jaren achter een stevige muur van vergeten hadden verbleven. Ik had het voor kennisgeving aangenomen. Ook dit was een stukje van mijn verleden, mijn geschiedenis. Betekenis had het nog niet voor me.

En was het nu werkelijk zo erg? Mama hield toch van me? En ze gebruikte meestal toch geen lichamelijk geweld? En ze geloofde toch in Jezus? Was ik niet door haar met het geloof in Jezus in aanraking gekomen?

Ik was als kind volkomen afhankelijk van haar, en ze gaf me ook de dingen die ik nodig had: ze voedde en verzorgde me, stelde me gerust, koesterde me en gaf me aandacht. Daarom moest ik mezelf wel doen geloven dat zij een heilige was. Ik kon me als kind, in die kwetsbare positie, niet permitteren om te geloven dat ze slecht was. Dus geloofde ik dat het misbruik niet echt bestond… niet zo erg was… aan mij lag.

Tot ik er opnieuw naar ging kijken, nu zo’n 6 weken geleden.

Ik raakte in verwarring, omdat het beeld niet klopte. Een heilige kan haar kind toch niet misbruiken? Was ze dan een goed mens, zij het geen heilige, die soms fouten maakte? Ze zei immers altijd dat ze van me hield, en dat ze me daarom zo aanraakte – zoals ik ‘lekker’ vond? (Ze zei dat ik het ‘lekker’ vond, omdat mijn lichaam erop reageerde met opwinding.) En als ik van haar hield, dan wilde ik dat toch ook wel bij haar doen, zo zei ze?

Mijn psycholoog hielp me uit de droom. Ze wees me erop, dat dit niet was, wat ik zelf onder liefde verstond, ook als kind al niet.

Ik werd intens verdrietig. Wat mama met me had gedaan, had me pijn gedaan. En het had me eenzaam gemaakt, want de liefde die ik van haar nodig had, daarvoor gaf ze me onechte liefde in de plaats: liefde die te ruil was tegen seks. En tegen wat ze maar verlangde, trouwens, want ze wist wel hoe ze gedaan moest krijgen wat ze wilde.

Nu zag ik ook, dat het verkeerd van haar was, en niet mijn schuld. Omdat ik dit al eerder had geleerd, met andere misbruiksituaties die ik had verwerkt, kon ik dit nu eenvoudiger accepteren, door te concluderen dat ik toen machteloos was (een akelig en toen levensbedreigend gevoel), maar nu niet meer.